جلد اول از مجموعهی «اللهجبارالضار» با عنوانِ «تاریخ»، تلاشی جسورانه برای بازخوانیِ چهار دههیِ نخستِ هجری از دریچهیِ «مستندنگاریِ خشونت» است. مسئلهی مرکزیِ کتاب، شکستنِ حصارِ روایتهایِ مقدس و افشایِ ماهیتِ مادی و نظامیِ فتوحاتِ صدرِ اسلام است. نویسنده با بهرهگیری از منابعِ کلاسیک (بهویژه تاریخِ طبری)، نشان میدهد که چگونه ایدئولوژیِ قدرت با تکیه بر مفاهیمی چون «غنیمت»، «خمس» و «اسارت»، بستری برای تثبیتِ حاکمیت و انباشتِ ثروت فراهم ساخت. شهسواری با نقدِ ساختارِ قدرتِ مطلقه، تضادِ بنیادین میانِ فتوحاتِ خونین و کرامتِ ذاتیِ جانداران را به تصویر میکشد.
ساختارِ پژوهشیِ اثر، سیری است از واکاویِ «آسیابِ خون» (پیوندِ میانِ ایمان و غارت) تا تحلیلِ فروپاشیِ اخلاقی در دورانِ جنگهایِ داخلی (جمل و صفین). شهسواری با واسازیِ نمادِ «شترِ عسکر»، نشان میدهد که چگونه مصلحتِ حفظِ قدرت، به قیمتِ ذبحِ جانهایِ بیشمار تمام شده است. کتاب، مانیفستی است برایِ «تاریخنگاریِ بیدارگر»؛ فراخوانی برایِ تمامیِ کسانی که دریافتهاند فهمِ حقیقت، مستلزمِ گذار از روایتهایِ تحمیلی و بازگشت به واقعیتِ عریانِ تاریخ است.
در راستایِ دکترینِ «جانگرایی» و نشرِ سبز، این اثر کاملاً به صورتِ دیجیتال و متنباز عرضه شده است. نویسنده با نفیِ کاملِ چاپِ کاغذی و تأکید بر «حقوقِ درختان»، این کتاب را به ابزاری برایِ آگاهیبخشیِ زیستمحیطی بدل کرده است. «تاریخ» (از مجموعهی اللهجبارالضار)، دعوتی است برایِ آنان که میخواهند از «تاریکخانهیِ فتوحات» عبور کرده و با شناختِ ریشههایِ خشونتِ ساختاری، جهانی بنا کنند که در آن، عدالت نه در سایهیِ شمشیر، بلکه در احترامِ مطلق به «حقِ زیستنِ هر جان» تعریف شود.
