«کیمیا» اثری است که با شجاعتی فلسفی، پیریزیِ نظامِ فکریِ «جانگرایی» را بر عهده دارد. مسئلهی مرکزیِ کتاب، نه اثباتِ یا نفیِ وجودِ فیزیکیِ خدا، بلکه واسازیِ «تفکرِ خدامحور» (رابطهیِ ارباب-برده) است که نویسنده آن را ریشهیِ تمامیِ اشکالِ استبداد و تبعیض در تاریخِ بشر میداند. شهسواری با نقدِ آرکتایپِ «اشرفِ مخلوقات»، نشان میدهد که چگونه این توهمِ خودبرتربینی، مجوزی برایِ نابودیِ طبیعت و استثمارِ جانداران شده است. «کیمیا» کالبدشکافیِ «کیمیاگران» (نواندیشانِ دینی) است که با بزک کردنِ مفاهیمِ خشنِ سنتی، استبداد را در قالبی قدسی بازتولید میکنند.
ساختارِ فصولِ کتاب، سیری است از نقدِ بنیادینِ الهیات تا ارائهیِ راهکارهایِ رادیکال برایِ «جهانِ آرمانی»؛ از پیشنهادِ «مدرکِ فرزندآوری» برایِ جلوگیری از چرخهیِ جهل، تا استقرارِ «قانونِ رهایی» (عدمِ آزار به تمامیِ جانداران). کتاب، مانیفستی است برایِ «آنارشیسمِ اخلاقی»؛ فراخوانی برایِ گذار از بندگیِ آسمانی به سویِ مسئولیتی زمینی و انسانی. شهسواری با به چالش کشیدنِ «مقدسات»، اخلاقی را پیریزی میکند که در آن مرزهایِ حق، نه بینِ انسانها، بلکه در میانِ تمامیِ موجوداتِ صاحبِ جان تعریف میشود.
در راستایِ دکترینِ «جانگرایی» و نشرِ سبز، «کیمیا» کاملاً به صورتِ دیجیتال و متنباز عرضه شده است. نویسنده با نفیِ کاملِ چاپِ کاغذی و تأکید بر «حقوقِ درختان»، این اثر را به ابزاری برایِ بیداریِ وجدانِ زیستمحیطی بدل کرده است. «کیمیا» دعوتی است برایِ آنان که میخواهند از «بندِ منجی» رسته و با نفیِ هرگونه قدرتِ قاهره، جهانی بنا کنند که در آن «جان»، تنها معیارِ اخلاق باشد و هیچ موجودی برایِ مطامعِ دیگری قربانی نشود.
