CAMILA
Ik zette mijn handtekening om tien over tien 's avonds, in de keuken van een vreemde, met twee oude mannen die toekeken en een theedoek op de stoel naast me voor het geval mijn handen zouden gaan trillen.
Niemand dwong me.
Ik liep die oprit af op mijn eigen twee benen, zodat niemand ooit zou kunnen zeggen dat ik was meegenomen.
Eén jaar. Dat is de prijs, en ik heb die zelf bepaald, en het is het enige in mijn hele leven dat niemand voor me heeft geregeld.
Eén jaar uit dat huis. Uit die keuken. Weg van die heuvel.
Tweeënvijftig zondagen aan een tafel elf mijl verderop, met een bord erop en niemand in de stoel.
En ik kan mijn man met geen woord vertellen waarom.
DANTE
Mijn vrouw is honderdtwintig meter verderop en ik mag niet weten wat ze voor mij heeft betaald.
Ik ben de beste in rekenen van alle drie de stadsdelen. Ik heb elf jaar lang de man in de kamer mogen zijn die negen dingen tegelijk kan vasthouden en de zin kan uitspreken die er een einde aan maakt, en ik heb dit tweehonderd keer ontleed, en het valt niet uit elkaar.
Ze heeft een deur gebouwd en aan mijn kant geen klink achtergelaten.
Dus ik ga het enige doen wat ik nog nooit in mijn leven heb gedaan, en dat is vragen.
Er is een oude vrouw op die heuvel die in 1994 haar naam op een leeg formulier zette en nooit aan een levende ziel heeft verteld wat het haar heeft gekost.
Er is een tuin met zes rozen erin en een daarvan staat in zijn eentje geplant.
En er is een jaar om doorheen te komen, en iedereen in deze familie gaat daarvoor boeten, en niemand van ons mag het hardop zeggen.
Dit is het derde boek in The Thorns We Wear serie. Leesvolgorde:
A Throne of Thorns.
A Crown of Thorns.
An Empire of Thorns.
